این پروژه هنری ادای احترامی اندوهبار به ۱۶۸ دانشآموز و کارکنان دبستان «شجره طیبه» میناب است که در جریان تجاوزات اخیر آمریکا و رژیم صهیونیستی به شهادت رسیدند.
این اثر با نمایش تصاویر بزرگنماییشده از چشمها و بخشهایی از چهره کودکان شهید، تلاش میکند جامعه جهانی را نسبت به هزینه انسانی این جنایات و معصومیت قربانیان آگاه سازد.
این پروژه به سفارش سازمان زیباسازی شهرداری تهران و با تولید مؤسسه فرهنگی هنری «سوره امید» اجرا شده و طراحی معماری آن را رضا گلپایگانی برعهده داشته است.
انتقال این اینستالیشن به باغ کتاب، بهعنوان یکی از مهمترین مراکز فرهنگی پایتخت، این امکان را فراهم کرده تا مخاطبان گستردهتری، بهویژه خانوادهها و جوانان، با این روایت تصویری از مقاومت و یادبود مواجه شوند.
رضا گلپایگانی پیشتر در گفتوگویی اختصاصی با روزنامه تهرانتایمز، جزئیات بیشتری درباره چارچوب مفهومی و بار عاطفی این اثر ارائه کرده بود.
او که از قدرت تأثیرگذار نگاه کودکان الهام گرفته، تمرکز خود را بر چشمهای دانشآموزانی قرار داده که در حملات ائتلاف آمریکا و رژیم صهیونیستی به شهادت رسیدهاند؛ نگاهی که به باور او نماد روح جاودانه آنان و آیندههای ناتمام خانوادههایشان است. این هنرمند تأکید کرد که با وجود سنگینی موضوع، مردم بیش از آنکه از تصاویر گریزان شوند، جذب پاکی و زیبایی چهرهها شدهاند.
گلپایگانی این پروژه را نوعی مقاومت معنوی و یادمانی سیار توصیف کرد که قرار است در شهرهای دیگری که از جنگ آسیب دیدهاند نیز به نمایش درآید تا روایت قربانیانی چون «ماکان نصیری» ــ که هنوز پیکرش پیدا نشده ــ هرگز از حافظه تاریخ پاک نشود. به گفته او، ثبت این نگاهها تلاشی است برای آگاه کردن نسلهای آینده از بهای سنگین حاکمیت ملی و معصومیتی که در جریان جنگ قربانی شد.
در ۲۸ فوریه، دبستان دخترانه «شجره طیبه» در مینابِ استان هرمزگان، همزمان با آغاز حملات آمریکا و اسرائیل علیه ایران، شاهد یکی از فاجعهبارترین رخدادهای جنگ بود.
در حالی که دهها دختر و پسر ۷ تا ۱۲ ساله کلاسهای درس خود را آغاز کرده بودند، مدرسه هدف حمله موشکی قرار گرفت و ساختمان فروریخت؛ حادثهای که کودکان و معلمان را زیر آوار گرفتار کرد. مقامهای ایرانی شمار نهایی جانباختگان را ۱۶۸ نفر و تعداد مجروحان را دستکم ۹۵ نفر اعلام کردند؛ رخدادی که به یکی از هولناکترین وقایع نخستین روز جنگ تبدیل شد.
با وجود تلاش مقامهای آمریکایی و اسرائیلی برای فاصله گرفتن از این کشتار، همزمان با انتشار گسترده تصاویر فاجعه در شبکههای اجتماعی، تحقیقات میدانی و دیجیتال تصویر متفاوتی ارائه داد.
بررسی واحد تحقیقات دیجیتال الجزیره، با استفاده از بیش از یک دهه تصاویر ماهوارهای و ویدئوهای جدید، نشان داد که مدرسه یک مرکز کاملاً غیرنظامی بوده و دستکم طی ده سال گذشته از هرگونه سایت نظامی مجاور فاصله داشته است. افزون بر این، شهادت شاهدان عینی و تحلیلهای ماهوارهای تأیید کرد که مدرسه در سه حمله جداگانه و عمدی هدف قرار گرفته و ماهیت حمله را غیرقابل انکار ساخته است.
جامعه جهانی اکنون با شواهد فزایندهای درباره مسئولیت این فاجعه روبهرو است. تحقیقات رسانههای بینالمللی از جمله نیویورکتایمز، بیبیسی Verify، CBC و NPR همگی به این نتیجه رسیدهاند که ایالات متحده مسئول این حمله بوده است.
این یافتهها پرسشهای اساسی درباره اطلاعات و مستنداتی که برای توجیه بمباران مورد استفاده قرار گرفته مطرح کردهاند؛ چرا که الگوی حمله نشاندهنده هدفگیری مستقیم یک مرکز آموزشی غیرنظامی است. فاجعه مدرسه میناب اکنون به نمادی تلخ از هزینه انسانی تجاوز نظامی و محور مطالبهگری برای پاسخگویی بینالمللی تبدیل شده است.
